Vrijdagavond 18u, goed gewerkt, alles klaar, niet ontevreden maar nu ook niet triomfantelijk want werk is werk en alles kan beter. Toch euforisch, want het goede nieuws overvalt menig werkende medemens toch weer op dit uur: het is weer weekend! Het kantelpunt tussen inspanning en ontspanning is weer aangebroken. Hoe zullen we deze vreugdegolf weer besurfen? Leuke plannen gemaakt een paar maanden geleden? Dit gaan we doen op die dag, met deze mensen en graag op tijd want dan zal het gebeuren. Top, en al zeker met inspirerende mensen, maar als ik mag kiezen is mijn agenda leeg op vrijdagavond na het werk. Want dan kan ik nog kiezen, kiezen tussen de pareltjes in het Meetjesland waar ik altijd welkom ben en lekker mag aanschuiven aan de toog. Wordt het de Rembrandt, de Handboog, café Moderne, bij Rosette, het Spoor, de Kring of de Gouden Appel? We zullen zien hoe de pet staat maar lekker wordt het sowieso. Toch zijn er verschillende gradaties...

Het summum der toogzitterij is binnenkomen in een lege herberg. Niemand in de weg, direct geholpen en een tête-à-tête met de waard. Want de kwaliteit van de gesprekken aan de toog is omgekeerd evenredig met het aantal deelnemers. Waard tot enkeling geeft het meeste inzicht in wat er weer is gebeurd, wie weer wat heeft uitgestoken en wat er mogelijks te verwachten is. Met respect voor het beroepsgeheim van de herbergier, dat o zo kwispelend geschonden wordt in de zin van: ‘Kga der niks nie van zeggen’, waarna zowat het gehele verhaal op de toog gelegd wordt met de afsluiter ‘dit blijft onder ons’. En dit met een blik recht in de ogen, al even penetrerend als de avond ervoor naar degene die gisteren hetzelfde verhaal voorgeschoteld kreeg.

De zilveren medaille gaat uiteraard naar het binnenkomen en enkel en alleen echte kameraden aan te treffen die hun blijdschap onsuccesvol proberen te verbergen. Klaar voor een estafetterace traktatie. Een bijzondere discipline die enige ervaring vergt. Het doel is nooit droog te staan, ongeveer gelijk bij te dragen en niemand te ontzien. Klinkt eenvoudig maar er zijn wat factoren die de zaak wat kunnen bemoeilijken. Wat met drinkers die ongemeen hard gaan? Wat met nieuwkomers die net niet lang genoeg blijven staan? Mijn glas is leeg maar ik ben net aan de beurt geweest? Het is allemaal niet gemakkelijk. De meest gehanteerde methode is de kroeghouder opdragen de toog eens rond te gaan en te luisteren wat nodig is.

Verdere uitweiding over de deugdelijkheid van kroegbezoeken behoeft geen betoog. De conclusie is: kwaliteit voor kwantiteit der mensen. Want met de juiste koppen wordt toch keer op keer een universum gecreëerd dat vrij is van de dagdagelijkse bekommernissen. Een veilige omgeving die toch zo aantrekkelijk is omwille van het ontbreken van: honger en dorst, fysieke bedreiging, prestatiegerichte bazen, kwetterende echtgenotes en de fiscus. Kortom, de onderzijde van de piramide van Maslow. Het is nu net de kroeg die deze piramide opdeelt in twee delen. ‘De sociale behoefte’ aan de overgang naar de hogere categorieën. Want het is nu net die sociale behoefte die zo heerlijk wordt vervuld in de staminee. Iedereen is welkom, weliswaar op voorwaarde van iet of wat zedelijk gedrag. En als dat niet het geval is, zijn er zeker nog mogelijkheden. Afhankelijk van het type pub natuurlijk. En dit is geheel afhankelijk van de uitbater. Wie ooit in De Ruine (Ruïne voor niet ingewijden) is geweest, zal direct weten dat er rek zit op de interpretatie van zedelijk gedrag op café. Schapenvlees met mayonaise zonder bord op de toog, burnout met de Suzuki Bandit naast de pooltafel (R.I.P. Jos Van de Woestyne), per abuis de voordeur in frieten geslagen voor bij het schapenvlees. Het was niet zomaar te proberen in elke herberg in de buurt. Maar iedereen was welkom en iedereen is nog altijd welkom in om het even welke zaak in onze buurt. De garagist, de melkboer, iedereen van ArcelorMittal, de apotheker, de alcoholist, de tandarts, de werkloze, de burgemeester, de vervelende nietsnut, de breezersletjes en koning Filip. Dat is nu net de kracht van de toog!

Wees welkom, zet u, pintje? Wij blijven nog wat open, doe uw goesting maar maak het ons niet te lastig. Wat een prachtige uitlaatklep, een avondvullende activiteit. Wij blijven nog even want we hebben nog veel te leren van de ervaren vakmannen aan de toog.

Luister, kijk, wees nederig, open uw geldbuidel en ga vooral te voet naar huis!